Insulinooporność — czego należy unikać?

Czym jest insulinooporność?

Zdarza się, że organizm pomimo prawidłowego lub nawet zwiększonego poziomu insuliny we krwi, nie reaguje w odpowiedni sposób i nieustannie ją produkuje. To zaburzenie nazywane jest insulinoopornością i polega na obniżonej wrażliwości organizmu na działanie hormonu regulującego poziom cukru we krwi, czyli insuliny. Wytwarzanie nadmiernej ilości tego hormonu może skutkować w przyszłości poważnymi problemami zdrowotnymi. Czy można tego uniknąć?

Odpowiednia dieta

Dieta przy insulinooporności jest podstawą i powinna bazować na żywności o niskim indeksie glikemicznym. Czym jest indeks glikemiczny? To parametr, który umożliwia klasyfikację  produktów spożywczych na podstawie ich wpływu na stężenie glukozy we krwi.

Wysoki Indeks Glikemiczny powoduje, że wchłonięte podczas trawienia węglowodany sprawiają, że rośnie poziom cukru we krwi. Z kolei niski poziom glikemiczny nie wywołuje takiego stanu.

Punktem odniesienia jest czysta glukoza, której IG wynosi 100. Produkty spożywcze dzielą się na 3 grupy o różnym indeksie glikemicznym:

  • niski – IG<50,
  • średni – IG 50-75,
  • wysoki- IG>75.

Jego wartość zależy od kilku czynników. W przypadku owoców IG jest zależny od stopnia ich dojrzałości, formy obróbki, ilości zawartego w nim cukru,  a także wody. Warto zaznaczyć, że przetworzone lub gotowane produkty mają o wiele wyższy poziom IG niż świeże, na przykład IG gotowanej marchewki wynosi 60, a surowej 30. Produkty, jakie należy spożywać podczas diety z niskim IG to między innymi: pełnoziarniste pieczywo i makaron, ciemny ryż, niektóre surowe warzywa i owoce. Unikać z kolei powinno się przede wszystkim słodyczy, słodzonych napojów, produktów z mąki pszennej, białego ryżu, a także niektórych suszonych owoców.

Jednak nie tylko dieta ma wpływ na skuteczną walkę z insulinoopornością. Ważnym aspektem jest również stała aktywność fizyczna, ograniczenie stresu oraz odpowiednia ilość snu. Osobom, które cierpią na insulinooporność, a u których występuje nadwaga lub otyłość, zaleca się stopniową redukcję masy ciała.

Czy nieleczona insulinooporność jest niebezpieczna?

Utrzymywanie się insulinooporności przez wiele lat oraz stały wzrost produkcji insuliny mogą skutkować chorobami trzustki, układu sercowo-naczyniowego, a przede wszystkim rozwojem cukrzycy. W wyniku pogłębiania otyłości i nadwagi to zaburzenie narasta. Jako jego następstwa wymienia się powstanie zespołu metabolicznego, który odpowiada za zaburzenia gospodarki węglowodanowej, lipidowej, a także powoduje nadciśnienie tętnicze. To z kolei zwiększa ryzyko rozwoju miażdżycy, zawału serca, wystąpienia udaru mózgu lub ostrego niedokrwienia kończy dolnych. Inne możliwe konsekwencje to rozwój zespołu policystycznych jajników u kobiet, natomiast u mężczyzn znaczny spadek produkcji testosteronu.